İsa Yusuf Alptekin'in Anısına

''90 yaşıma geldim. Gözlerimi kaybettim. Fakat içindeki mücadele azmi ve Doğu Türkistan'ın istiklaline kavuşması arzusundan hiçbir şey kaybetmedim. "

Evet böyle demişti 12 Mayıs 1991 Pazar günü İsa Yusuf Bey. 90 yaşında ama içindeki ateş daha genç iken. Şimdi gençlere sormak lazım kaçınız onun geçtiği badirelerden geçip de benliğinizi koruyabilirsiniz diye. Hoş badireleri görmeden de seve seve benliklerini teslim ediyorlar ya o da ayrı bir konu.

Bir türküsü vardı Büyük Ozan’ın “….. Öğrettiler yıllar boyu / Uyu uyu yat uyu/ Bırak artık şu ukuyu / Kalk ayağa kalk…” diye. O kadar güzel uyutuluyor ki gençliğimiz o İsa Yusuf Bey’in başından geçen badireler “aklı başında olmayan bir adamın işi” şimdiki nesil için.

Bizler insanlar biraz milli şuurun idrakine varabilsin diye çırpınırken birileri çıkıp bu devre Ali Kemal olmaya Damat Ferit olmaya hevesleniyorlar. Maalesef sadece adı Milli olan eğitim sistemimizin uyuttuğu gençler de bu devrin Ali Kemallerinin vaat ettiği hayal dünyasının enfiyesini çekmiş bir halde bizleri yel değirmenlerine karşı at süren meczuplar olarak addetmekteler.

Bir de zulüm denince aklına topraklarını para ile satıp da bugün mağduru oynayanlar, altın çıkıyor diye ecdadımın karnını deşenler gelip de “zulüm her yerde zulümdür, bunun etnik ayrımı yapılmaz; nerde bir zulüm varsa biz karşısındayız” kandırmacasının ardına sığınarak “Fare suratlı Mao’nun üretmesi Kızıl Çin ile her türlü ilişkiyi yaşayanlar var ki onlar ayrı bir grup.

Bilmiyorum ama bu memlekette tam yaşanılacak zamanda yaşamışsın İsa Yusuf Alptekin demekten alamıyorum kendimi. Zira bu 2000’lerde yaşasaydın herhalde Çin ile kucak dansımız bitmesin diye sınır dışı edilebilirdin. Rabiya Kader diye mücadele bayrağını sizlerden devralmış bir büyük kadın var bu ülkeye girişi yasak olan.

Demem o ki ne kadar bizlere acı olsa da uçmaklığın iyi ki 17 Aralık 1995 günü uçmağa varmışsın.

Ruhun şad mekanın büyük insanların yanı olsun…

 Not: Aslında şu yazdıklarımı iki gün önce yani yıldönümünde yazmam lazım gelirdi ama o gün de yine herkesin bilmediği ama alanında gerçekten büyük bir insanı kaybettiğimiz için O’nun anısına yazmayı tercih ettim…